Bruno Ekoue is opgegroeid met zijn eerste twee liefdes: fotografie en film. Als kind was hij al dol op verhalen. Met schrijven begon hij op twaaljarige leeftijd. Hij heeft vele verhalen geschreven voor kinderen. Deze zijn te lezen in de serie 'De Avonturen van Mijliena'.

Hij is inmiddels min of meer bekend van de romans 'Gezichten van de liefde' en 'Djindjeli, het Spook van Den Haag'. Naast het schrijven doet hij ook graag andere leuke dingen, zoals fotograferen, sporten, reizen en koken.

Zie ook www.mijlienaavonturen.nl

Fragment 'Mijliena en Muissiena de muis'

Het is een woensdagmiddag in november, Mijliena is net van school opgehaald door haar moeder Marijke.
 
Ze is weer thuis.
 
'Jas uit, schoenen uit en handen wassen!' zegt mama.
Moeder Marijke loopt naar de keuken.
'Wil je een boterham met pindakaas?' vraagt Marijke aan haar dochter. Zij weet dat Mijliena erg veel van pindakaas houdt.
'Nee mam,' antwoordt Mijliena nu vanuit de woonkamer. Ze heeft net haar handen gewassen en zit even op de bank om uit te rusten van school.
 
'Ik heb geen trek mam, maar een stukje chocolade lust ik wel!' roept ze.
 
Moeder Marijke staat in de keuken. Ze is van plan een boterham voor haar dochter klaar te maken, maar Mijliena heeft daar geen zin in.
 
Moeder loopt de keuken uit en gaat naast Mijliena zitten. Ze heeft geen chocolade voor haar meegenomen. Mijliena kijkt ongeduldig naar haar moeder. Waar is de chocolade? denkt ze.
 
'Mammie, krijg ik geen chocolade? Ik eet de boterham straks wel,' zegt Mijliena.
 
 'Schat,' zegt moeder Marijke voorzichtig, 'vandaag wordt er niet gesnoept!'

Fragment 'Terug naar Ommen'

'Je bent pas gisteren aangekomen. Wil je niet wachten met betalen en eerst even kijken of dit huis aan je verwachtingen voldoet... Ik zou zeggen, betaal eerst maar een maand huur en de rest later. De borg laten we zitten.'
   'Het is al goed, mevrouw. Ik vind het huis prima. Bovendien heb ik geen speciale verwachtingen. Ik wil gewoon ergens verblijven en mijn werk afmaken.'
   'Mag ik vragen wat voor werk je doet?' vraagt Amber voorzichtig.
   'Ik ben hier om een verslag te schrijven. Ommen is precies de juiste omgeving die ik nodig heb om dat goed te kunnen doen.'

'Ben je al eerder in Ommen geweest?'
   'Jazeker, ik heb hier acht jaar geleden precies vijf maanden gewoond.'
   'Oh ja?' Amber kijkt verrast. 'Je hebt al vijf maanden in Ommen gewoond en nu kom je hier weer voor vijf maanden?'
   'Juist mevrouw,' antwoordt Richard zonder verder commentaar. 'Ik begrijp dat deze bekentenis allerlei vragen oproept, maar mevrouw, ik ben geen rare. Ik ben hier voor mijn werk en wat de rest betreft, daarover praten we een andere keer. Mag ik nu het contractje tekenen? Ik heb vandaag nog veel te doen.'

'Natuurlijk, natuurlijk,' reageert Amber nog steeds voorzichtig. 'Een ding moet ik nog kwijt. Ik zei gisteren dat je de reservefiets van mijn man altijd kunt gebruiken, wanneer je maar wilt... '
   'Ik weet wat u zei over de fiets,' onderbreekt Richard haar. 'Ik vind het aardig van u, maar ik kan er geen gebruik van maken.'
   'Waarom niet? Je mag me trouwens Amber noemen, hoor!'

'Bedankt Amber. Laat ik het zo zeggen. De fiets van je man is meer dan achthonderd euro waard. Als ik met die fiets door de stad rij, word ik zo goed als zeker door de politie aangehouden. Dat ik de fiets van jou mag gebruiken, geloven ze niet. Dat ik de fiets heb gestolen, dat staat voor hen als een paal boven water. Ik heb geen zin in dergelijke ellende. Daarvoor ben ik hier niet. Mijn buitenlandse uiterlijk en die dure fiets zijn momenteel geen goede combinatie. Dat is de reden, waarom ik de fiets niet wil gebruiken. Morgen ga ik naar een handelaar van tweedehands fietsen. Hij heeft altijd fietsen op voorraad die zo rond de vijftig euro kosten. Zo'n fiets kan me veel ellende besparen. Een buitenlandse man op een tweedehands, goedkope fiets is de veilige combinatie die ik nu nodig heb. Ik zou de dure fiets alleen willen gebruiken, als ik kan aantonen dat ik de eigenaar ben.'

'Wat erg zeg. Ik begrijp je nu Richard. Sorry, dat ik je lastig heb gevallen met dat fietsgedoe. Zo heb ik de feiten nog nooit bekeken,' antwoordt Amber half emotioneel.
   Richard tekent de overeenkomst en gaat naar zijn kamer. Amber blijft alleen achter in de woonkamer. De televisie blijft uit. Ze zakt dieper weg in het bankstel. Ze heeft echter nog een laatste verzoek aan haar nieuwe huisgenoot.
   'Richard, wil je je kamerdeur dichtdoen als je gaat typen,' roept ze.
   'Ja, doe ik. Bedankt.'

.