.
Over
'Alsjeblieft Papa...'
.
'Alsjeblieft
Papa…' (fragmenten uit mijn jeugd) is een fictieve roman over de jeugd en jong volwassen jaren van hoofdpersoon Sonia en haar tweelingzus Sylvia. Hun asociale vader is gewelddadig, hun angstige moeder
passief en de twee meisjes groeien op in een gezinssituatie die gekenmerkt wordt door armoede, verwaarlozing, geestelijk en lichamelijk
geweld en incest. De enige lichtpuntjes in hun leven bestaan uit de schilderlessen die hun oom van moederskant hen
geeft en hun liefde voor muziek en dieren. De enkele malen dat ze kinderlijk onbezorgd zijn is wanneer ze spelen met hun vriendin Lotte en haar mongoloïde broertje Jordy. Met hen beleven ze hilarische momenten.
Op jonge leeftijd gaat Sylvia in navolging van hun vader het verkeerde pad
op en raakt Sonia zwanger van hem. Omdat Sonia geen andere uitweg
ziet, doet ze het voorkomen alsof het kind van haar vriend Peter is. Hij vraagt haar ten huwelijk, en opgelucht zegt ze
'Ja'. Wanneer haar zoon geboren is blijkt het haar onmogelijk om van het kind te houden. Hij herinnert haar aan alles wat tot dan toe slecht is geweest in haar leven. Tot haar verwondering en afgunst houdt haar vader, die haar en haar zusje nooit een greintje liefde betoond heeft, wel van het
jongetje. Als het kind op tweejarige leeftijd samen met Sonia’s vader verongelukt, blijft zij met gemengde gevoelens
achter.
Na de dood van hun zoontje groeien Sonia en haar man steeds verder uit elkaar. Wanneer haar echtgenoot haar tenslotte bedriegt met haar zus stort voor Sonia de wereld in. Tijd om dit verdriet te verwerken krijgt ze nauwelijks, want zowel Peter als Sylvia als Sonia’s moeder blijken HIV-geïnfecteerd te zijn. Ze hebben de besmetting opgelopen via Sonia’s vader. Sonia blijft als door een wonder
gespaard.
Zowel haar man als haar moeder bezwijken na een lijdensweg tenslotte aan
aids. Sylvia pleegt zelfmoord. Eenzaam blijft Sonia achter, om na enige tijd een tot dan toe onbekend familielid te leren kennen. Ook ontmoet ze een nieuwe liefde. Bij deze man vindt ze eindelijk het
geluk. Als het Sonia tenslotte lukt het verleden een plaats te geven blijkt hoe sterk ze is.
.
..
Over Dinie Peels-Bell
.
Dinie Peels Bell, 21 maart 1956, is een geboren en getogen Eindhovense. Vanaf het moment dat ze leerde lezen was dat haar passie, en op elfjarige leeftijd, na het verslinden van het zoveelste boek, dacht ze
'dat ga ik ook proberen' en begon met het schrijven van gedichtjes en korte
verhalen.
Op de middelbare school oogstte ze altijd veel lof voor haar opstellen, van haar medeleerlingen maar vooral van haar leraren.
'Dinie heeft een zwak voor Nederlands', zei er een, en een ander liet zich ontvallen
'dat het hem niet zou verbazen als zijn leerlinge later schrijfster zou
worden'.
Op haar negentiende deed Dinie mee aan een verhalenwedstrijd van de Kunststichting Eindhoven. Haar inzending kwam in het boekje
'Beeldspraak' terecht. De auteurs die hun verhaal of gedicht in die bundel gepubliceerd zagen richtten een schrijfclub op. De Eindhovense Werkgroep Letteren was
geboren.
Later volgde Dinie een schriftelijke
schrijfcursus en nog later kwam ze bij een cursus terecht die gegeven werd door een gevestigd schrijfster. Op haar zevenendertigste besloot ze aan een boek te beginnen. Ze maakte de eerste
opzet en het manuscript kwam in de kast terecht. In augustus 2007 kwam ze het weer tegen. Ze las het en
dacht: 'Dit is toch niet slecht. Eigenlijk zonde dat het half afgemaakt in de kast
ligt.' Ze besloot het boek te voltooien, verbeterde de oorspronkelijke
versie en verzon er wat hoofdstukken bij. Vervolgens liet ze het aan wat goede vrienden lezen. Die riepen unaniem dat ze
'er wat mee moest doen!' Dat deed ze. Ze stuurde het op naar Uitgeverij
PAMAC, die haar wat nuttige tips gaf. Ze paste het manuscript aan en
stuurde het opnieuw door. De rest mag duidelijk zijn.
Klik hier
voor een leesfragment.
.
|
